Hallo internetverslaafde enduro liefhebbers,
De enduro in Italie zit er weer op. De reis ging gepaard met veel file, ca. 3,5 uur, onder andere 2uur voor de Gotthard tunnel en dan staat er een Italiaan achter ons in een MPV, stoelen eruit en een vlamnieuwe Yamaha plat achterin en luisterend naar de naam Giovanni Cavartortte (ex GP rijder en feest beest).
Motorclub Sarnano had een WK enduro uitgezet die niet extreem moeilijk was zolang het maar droog zou zijn. De route had een lengte ca. 80 km (3 ronden) met 4 crossproeven en 4 tijdcontroles (TC.). Crosstest 1 was net als in Nederland op, jawel, een maisplak alleen wel met hoogte verschil en afhangende blinde bochten. Crosstest 2 was op een grasveld natuurlijk ook op een helling want er is niets anders hier.
Ik spreek hier even met Stefano Passeri, hij klaagt dat de proeven zo lang zijn, ik dacht nog wat is nou 3,5 km, maar hij liep de proef al voor de 3e keer, dat is het harde bestaan van een enduro prof. die in zijn laatste WK nog een keer wil schitterren op een GAS GAS. Voor het doldwaze Italiaanse publiek wat 15 jaar lang heeft kunnen genieten van deze kleine, bijna altijd vrolijke Italiaan. Bijna, want hij was enkele keren zwaar teleurgesteld omdat de wereldtitel aan zijn neus voorbij ging en hij bij mijn weten een wereldtitel in de 80cc heeft gehaald in het laatste jaar dat deze klasse bestond.
De derde proef een begint met een opstapje afhangende bocht en vervolgens een klim wel zo lang en zo steil dat je denkt dit is de weg naar de maan. De kleine brompot (250cc 4 takt) van Tijhuis kon dit nog net in de tweede versnelling. Dan nog enkele afstappen, klimmen en afdalingen in de weide en dat was proef 3, wel 7km lang. De 4 proef was zobleek later wel een van de mooiste maar ook voor ons laaglanders niet eenvoudig. op een grashelling.
Vrijdag net na de middag en na een regenbui de motor ingeleverd en nog 2 proeven gelopen waarvan de 4e voor de 2e keer. Vrijdag avond de spullen verdeeld voor de posten want alle posten konden nu door Nederlanders bezet worden, dit is ook wel eens anders geweest. Om 8uur werden de starttijden pas gegeven en konden de tijden worden gemaakt.
Voor de wedstrijd waren 5 Nederlanders afgereisd: Bas van Hunnik KTM 125, Stephan Braakhekke 125cc Husqvarna. Voor de 250cc 4 takt klasse Dinand Tijhuis Kawasaki. En tot slot in de 400cc 4 takt klasse Frank Isfordink en Frans Verhoeven, beiden op KTM met elektrische starter, blijkt nodig te zijn bij zo’n fiets. (wel makkelijk).
Zaterdag morgen 9.00 start met de 125cc als eerste met 40 rijders waarvan veel thuis rijders. Ik mocht om 9.06 van start samen met een Italiaan op een Suzuki en een Duitser waarbij ik vorig jaar in Frankrijk ook in de minuut zat en er als eerste bij was toen hij een ongeluk kreeg. Bas van Hunnik start 4 minuten na mij in zijn WK debuut. Na 10 minuten crosstest 1 de proef ging niet echt lekker en dus te langzaam. tot de eerste controle bemand door Braakhekke, zonder service was het 38 minuten ik had 4 minuten over. Hier krijgen de 125 cc rijders pas hun kaart omdat deze bij de start niet op tijd waren, even iets drinken en dan de volgende proef . Ik kan het juiste ritme nog niet echt vinden. Na de volgende controle is het 40 minuten. Dit blijkt achteraf ook het moeilijkste deel van de route te zijn met toch wel lastige klimmetjes ik hou ca 1,5 minuten over op de controle van Jan (Dalton Senior) Tijhuis vergezeld door Rian en Elles.
Na enkele minuten dient zich de 3e crosstest aan. Het gevoel word beter maar er zijn toch nog ongeveer 2 dozijn 125cc rijders die een nog veel beter gevoel hadden dan mij. Tot aan TC 3 bemand door Henk Noom en zijn Bella van SMS (Selling Motor Service uit A’dam) en de zus van Bas (de stuwende krachten achter de goedwillende Bas van Hunnik) is het 48 minuten. Ik heb hier ongeveer 9 minuten over. De vierde crosstest gaat niet echt slecht, maar ook nog niet goed want mijn uitlaat breekt af waardoor ik door de wedstrijdleiding wordt aangehouden voor een geluidscontrole en (hoe komt dat toch?) teveel lawaai heb en dus 1 minuut penalty krijg.
Bij de volgende controle moet de reparatie uitgevoerd worden, maar hier heeft niemand een uitlaat. Gelukkig, na 10 minuten ligt er ineens wel een uitlaat, snel monteren en dan zijn de eerste 7 strafminuten een feit. De tweede ronde gaat al weer beter maar de pech duivel laat mij niet in de steek want tussen TC 1 en TC 2, net onder de top van een klimmetje, stopt de brommer er mee. Wat blijkt? Uit de carburateur blijft benzine stromen. Na dit verholpen te hebben de bult af rollen maar nog niets, bougie wisselen en ja hij doet het weer, eindje verder blijft spontaan het gas op standje verschrikkelijk hard staan. Na dat ik dit ook verholpen heb en TC. 3 heb bereikt, blijkt ik inmiddels al op 18 strafminuten te zitten. Dan eerst nog maar even tanken en wat eten, want voor een klassering doe ik allang niet meer mee. De klok geeft aan dat ik 20 minuten te laat ben. De komende anderhalve ronde gaat het rijden steeds lekkerder maar dit blijkt bij iedereen zo te zijn. Een uurtje voor de finish begint het nog even iets te regen wat na een uur overgaat in een fikse bui maar dan is praktisch iedereen al binnen.’ s avonds bij de pre finish de motor schoon gekrapt en het Twin Air filterstofhoesje verwijderd en daardoor geen schoon filter hoef te zetten. Bij de finish controle alleen nog aftanken en een achterband zetten, want die had zijn beste tijd wel gehad en weer een originele uitlaat gemoteerd want daar loopt de husky tot op heden nog het beste op.
Zondagmorgen om 9 uur begint de tweede dag met hopenlijk meer geluk. De eerste proef gaat weer een stuk beter. De organisatie had crosstest 3 eruit genomen omdat hier gisteren toch enkele vervelende valpartijen hadden plaatsgevonden, waarvan een met Tulio Pellegrinelli. Ook was de route verderop iets verlegt zodat men bij TC 3 meer dan 20 minuten over hield. Over het allgemeen gaat het rijden vandaag een stuk beter en het gebrek aan enduroritme wordt minder. Totdat in crosstest 1 van de 2e ronde de pechduivel weer even met vingers aan de benzine slang zit en deze van de benzine kraan afrukt. Omdat de wet van Bartje zegt dat een motor zonder brandstof het niet doet, heb ik de slang er maar weer op gedrukt en weer verder en een slechte tijd als gevolg. Hierna ging het allemaal zeer voorspoedig en reed ik in hoog tempo, om Bij TC 1 de altijd belangstellende bemanning van deze controle op de hoogte te brengen van dit voorval.
De volgende crosstest 3 kon ik nog rijden tussen de regendruppels door wat de andere rijders achter mij zeer zeker niet meer gelukt is. Het pittigste stuk naar TC 3 werd nu wel 10 beetjes zwaarder en volgens zeggen van Frans Verhoeven die toch wel een stukje kan motorrijden lagen overal motoren die hun rijders van zich hadden afgeschud. Ergens tussen deze bergen van moteren lag ook de motor van Bas met een uit een gat opkrabbelende Bas in de buurt.
Bij TC 3 hield ik nog een halve minuut over. Snel nog even tanken en wat gereedschap meegerist om de voorkant van de Husky weer recht te zetten. Deze was door een stevige schuiver compleet anders gaan staan en dat is toch niet de bedoeling. Bij TC3 houdt ik ondanks dat het werkelijk overal spiegelglad is en ik bij sommige klimmetjes mee moet steppen toch nog 18 minuten over. Crosstest 4 is werkelijk spiegelglad en ik kom op een klim niet boven door gebrek aan snelheid, zelf drukken was hier het enige wat nog hielp. Bij de finish wordt bekend gemaakt dat het laatste deel naar TC 1 niet meer doorgaat, de wedstrijd is voorbij. Dinand Tijhuis was zo ongeveer de laatste die alles nog heeft gereden. Alle andere Nederlanders haalden de finish, alleen Bas helaas niet omdat hij buiten het half uur was gekomen. Bas is wel een rijder waarvan we in toekomst plezier kunnen hebben.
Stephan Braakhekke, 11 mei 2000